De voice-over, door een gewonde zwerfkat met krakende stem, fluistert me bij de trailer al in dat we naar een serieus stuk creativiteit zullen gaan kijken, van een eigenzinnigerd. En zo geschiedt. In de film neemt Miranda July (voice-over/schrijver/regisseur/actrice/producent/editor/art department) een moderne crisis. Samen met haar vriend Jason besluit ze tot een dertigersdillema; vanaf nu zullen ze op het toeval vertrouwen en al hun ambities najagen. Kijkend naar Youtube video’s van haar sexy dansschool-collega’s, ontdekt Miranda die ambities. Haar project om 30 dagen lang elke dag een dansvideo online te zetten strandt ergens tussen het ontslag nemen van haar baan als kleuterballetjuf en het volplakken van de buurt met affiches van het project. Ondertussen zoekt ook Jason naar een manier om iets minder teleurstelling over zijn leven te voelen en hoopt voldoening te vinden in vrijwilligerswerk als bomenverkoper.

De twee raken steeds verder van elkaar verwijderd tot het nieuw gekozen levenspad uiteindelijk leidt tot het einde van de relatie. Met de emoties die met deze breuk gepaard gaan neemt de film een surrealistische wending. Jason stopt de tijd met zijn nieuw verworven kracht en de minuten gaan iets sneller voorbij dan voordat de tijd stopte. Terwijl Jason’s leven op pauze staat, stevent dat van Miranda onverminderd af op de mislukking. De absurde momenten die we nu te zien krijgen zijn leuk en inventief, maar deze film frustreert me. Op papier verzorgen teksten als  ”I want to watch the news more but I’m so far behind…” me op zijn minst een glimlach,  maar in het door zelfobsessie verzwolgen acteerwerk van July raken ze me niet. Het moet allemaal ‘quirky’, ‘vervreemdend’, maar de emoties zijn zó afgevlakt en de personages zó passief. We komen geen stap verder, geen centimer dichterbij wat verlichting.

Voordat ik mezelf in een twintigersdilemma stort verzekert mijn vriend me ervan dat ik deze film moet zien als satire op het gebrek aan zingeving bij de hedendaagse jongeling en de worsteling met de vraag “Wat wil ik nou eigenlijk écht met mijn leven?”.

Goede vraag. Ik zal maar niet wachten tot ik het antwoord weet. Ik begin maar alvast.