De B van Buiten spelen

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ

De Toekomst begint nu…toch?

Bij de kaartverkoop van de bioscoop staat een grote bak vol rode buttons met in witte, simpele letters de tekst “I Saw the Future”. Ondanks dat de kreet niet op mij van toepassing is, neem ik de button mee. Binnenkort zal het object misschien op een van mijn eigendommen prijken en een zweempje hipheid aan mijn voorkomen toevoegen.

De button verdwijnt in mijn tas en twee weken later als ik The Future gezien heb in de prullenbak.

De voice-over, door een gewonde zwerfkat met krakende stem, fluistert me bij de trailer al in dat we naar een serieus stuk creativiteit zullen gaan kijken, van een eigenzinnigerd. En zo geschiedt. In de film neemt Miranda July (voice-over/schrijver/regisseur/actrice/producent/editor/art department) een moderne crisis. Samen met haar vriend Jason besluit ze tot een dertigersdillema; vanaf nu zullen ze op het toeval vertrouwen en al hun ambities najagen. Kijkend naar Youtube video’s van haar sexy dansschool-collega’s, ontdekt Miranda die ambities. Haar project om 30 dagen lang elke dag een dansvideo online te zetten strandt ergens tussen het ontslag nemen van haar baan als kleuterballetjuf en het volplakken van de buurt met affiches van het project. Ondertussen zoekt ook Jason naar een manier om iets minder teleurstelling over zijn leven te voelen en hoopt voldoening te vinden in vrijwilligerswerk als bomenverkoper.

De twee raken steeds verder van elkaar verwijderd tot het nieuw gekozen levenspad uiteindelijk leidt tot het einde van de relatie. Met de emoties die met deze breuk gepaard gaan neemt de film een surrealistische wending. Jason stopt de tijd met zijn nieuw verworven kracht en de minuten gaan iets sneller voorbij dan voordat de tijd stopte. Terwijl Jason’s leven op pauze staat, stevent dat van Miranda onverminderd af op de mislukking. De absurde momenten die we nu te zien krijgen zijn leuk en inventief, maar deze film frustreert me. Op papier verzorgen teksten als  ”I want to watch the news more but I’m so far behind…” me op zijn minst een glimlach,  maar in het door zelfobsessie verzwolgen acteerwerk van July raken ze me niet. Het moet allemaal ‘quirky’, ‘vervreemdend’, maar de emoties zijn zó afgevlakt en de personages zó passief. We komen geen stap verder, geen centimer dichterbij wat verlichting.

Voordat ik mezelf in een twintigersdilemma stort verzekert mijn vriend me ervan dat ik deze film moet zien als satire op het gebrek aan zingeving bij de hedendaagse jongeling en de worsteling met de vraag “Wat wil ik nou eigenlijk écht met mijn leven?”.

Goede vraag. Ik zal maar niet wachten tot ik het antwoord weet. Ik begin maar alvast.

The Future (2011)
Verhaal en regie: Miranda July
Camera: Nikolai von Graevenitz
Muziek: Jon Brion
Met: Hamish Linklater (Jason), Miranda July (Sophie), David Warshofsky (Marshall), Isabella Acres (Gabriella) en Joe Putterlik (Joe/the Moon).

De A van Antwerpen

    

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ

The Brown Bunny

Vincent Gallo komt op de filmsite IMDB over als een veelzijdig talent; regisseren, acteren, camera’s bedienen, monteren, produceren, modellendingen doen…de lijst is eindeloos. Indrukwekkend, maar terwijl Gallo over een hoop vaardigheden beschikt, lijkt hij het vermogen om kritisch naar zijn product te kijken volledig te missen. Toegegeven, de aanblik van deze man is niet geheel vervelend, er spreekt iets tragisch uit zijn gezicht en zijn fysiek zal menig vrouw doen smelten. Zo ook dat van zijn tegenspeelster in The Brown Bunny; Chloë Sevigny, waar Gallo een korte romance mee gehad schijnt te hebben.

In de film kwam de ervaring met elkaars lichaam, of delen daarvan, zeer van pas. Overtuigend bevredigt Chloë – Daisy in de film – de gepijnigde Gallo met haar mond. De discussie over het al dan niet echt zijn van deze scène en de edele delen van meneer Gallo is nog steeds levendig gaande op internet. Logisch, want de rest van deze film is de moeite van het bespreken eigenlijk niet waard. De scène is slim genoeg tot het einde bewaard, waardoor de kijker de eerste 70 minuten iets heeft om naar toe te leven. Nadat de verwachting van de obscene scène is ingelost , wordt in de resterende drie minuten uitgelegd waarom Gallo, intens gepijnigd door het leven, huilt en piept dat het een lieve lust is.

Met de talrijke contemplatieve momenten in zijn truck op de weg,

Gallo in close up, wordt zo hard geprobeerd depressie uit te drukken, dat het bijna een belediging is voor echte mensen met een echte depressie, echte tranen en echte gevoelens.

De momenten dat Gallo het voor mekaar kreeg de camera van zich af te draaien, leveren wat leuke plaatjes van de reis en het landschap op.

Helaas niet voldoende om dit egodocument dat balanceert op de rand tussen goedkoop sentiment en onechte, modieuze melancholiek nog enige subtiliteit mee te geven.

The Brown Bunny (2003)

Regie, verhaal, productie etc: Vincent Gallo

Met: Vincent Gallo (Bud Clay) & Chloë Sevigny (Daisy)